Afscheidsterreur

Over het verlaten van feesten en partijen

Marco Borsato kan zingen wat hij wil, maar afscheid nemen bestaat wel en het is vrijwel altijd een pijnlijke aangelegenheid. Dat is heel logisch wanneer het gaat om een langdurig of zelfs definitief afscheid; in dat geval heeft pijn zijn charme en vervult het gedag een functie. Minder logisch vind ik dat we onszelf daarnaast ook nog kwellen met allerlei minder noodzakelijke afscheidsrituelen op minder noodzakelijke momenten. Met stip op een in deze categorie: afscheid nemen van groepen mensen op feesten en partijen.
Mijn besluit om te vertrekken uit feestelijke situaties komt meestal vrij abrupt. Het ene moment lach ik nog om een grap en nip ik van mijn drankje, het andere moment denk ik: "Oké, dit was leuk en aardig, maar nu wil ik in bed liggen en naar filmpjes van keyboardspelende otters kijken." Het liefst zou ik op zo’n moment onmiddellijk mijn jas pakken en vertrekken, zonder ook maar aan iemand verantwoording af te leggen, laat staan allerlei obligate afscheidsleuzen te spuwen. Gewoon verdwijnen, Houdini-style. Ik heb me daar daadwerkelijk wel eens schuldig aan gemaakt, maar eigenlijk mag het niet, dat weet ik best. Zo hebben we het niet van onze moeders geleerd. Je moet netjes iedereen gedag zeggen en bedanken. Dat is leuk bedacht, maar laten we eerlijk zijn: in de praktijk brengt dit nobele streven best veel problemen met zich mee.
Bijvoorbeeld:

1. Degene van wie je afscheid zou moeten nemen, is op het moment suprême al-tijd in gesprek met iemand anders. Een geanimeerd gesprek, ook nog. Het ziet er ontzettend gezellig uit en eigenlijk zou het zonde zijn als iemand zomaar zou inbreken in al dat plezier, maar hé: jij moet doei zeggen van je moeder. Dus tik je op de schouder van je vriend of vriendin, trekt je beste verontschuldigende kop en kondigt je naderende afscheid aan. Ik zeg expres "naderend", want afscheid nemen is hoe dan ook een slepende kwestie. De opzij geschoven gesprekspartner weet dit ook. Hij tuurt ongemakkelijk wat naar zijn bier.

2. In een ideale wereld zou het afscheid an sich verlopen zoals het lostrekken van een pleister: snel, kordaat en pijnloos. Helaas zijn er maar weinig mensen die deze kunst werkelijk beheersen. Nog moeilijker dan afscheid nemen, is namelijk afscheid nemen van het afscheid nemen zelf (so meta). Je wilt weg, echt heel graag, maar opeens hoor je jezelf zeggen: „Nou, doei! Wist je trouwens dat de uitvinder van de Segway zelf verongelukt is op een Segway? Haha doei! We bellen! Hoe is het met je hond, trouwens?”

3. Uiteraard gaat het niet goed met die hond. De beerput is nu weer helemaal geopend en jij kunt fluiten naar je afscheid, tenminste voor het komende halfuur. Wanneer dan eindelijk toch nog de handen zijn geschud en de zoenen zijn uitgedeeld, draai je je om en zie je daar nog steeds die arme, opzij geschoven gesprekspartner staan. Die moet je nu ook maar gedag zeggen, jullie hebben immers twee minuten over het weer gesproken bij aanvang van het feestje. Bovendien voel je je nog steeds schuldig dat je zijn gesprek zo bruut onderbroken hebt.

4. Vanaf dat moment begint de afscheidsterreur pas echt: is zwaaien voldoende? Geef je een hand? Shit, even verderop zie je nog een vage bekende die verwachtingsvol knikt. Een knikje terug en dan rennen? Nee, dat is kil. Langzaam maar zeker bekruipt je het gevoel dat iedereen op de hoogte is van je naderende vertrek. Je wilt niemand voor het hoofd stoten. Et voilà: voor je het weet ben je de halve kroeg aan het omhelzen. Die otters en je bed lijken inmiddels verder weg dan ooit, fata morgana’s van een bijna utopisch toekomstbeeld.

5. Als laatste horde in de afscheidsjungle zijn er dan nog de mensen die het afscheid simpelweg niet accepteren. Die zuiplap aan de bar, bijvoorbeeld, die jouw ongewilde, groots uitgemeten afscheid als een uitgelezen kans ziet om zichzelf op de valreep toch nog te introduceren. Leuk om kennis te maken, misschien wil je nog wel een drankje? Iemand anders roept: "Ja, blijf nog even! Tien minuten, dan gaan wij ook!" Je bedenkt je dat het heel slecht gaat met de otter in Nederland. Tegen de tijd dat jij je uit dit vagevuur van formaliteiten en vaarwels hebt geworsteld, is dat beest ongetwijfeld al tien keer uitgestorven.

Lange tijd dacht ik dat ik de enige incapabele pinguïn was die zich met enige weerzin door dit soort taferelen heen worstelt, maar het internet heeft mij geleerd dat hele volksstammen stiekem tegen hetzelfde probleem aanlopen. Wat doen we elkaar toch aan? En dat terwijl de oplossing zo simpel is, namelijk: doe het gewoon niet. Zijn er nog genoeg andere feestgangers, is het een samenzijn in de publieke ruimte en ben je met niemand in het bijzonder gekomen? Neem je besluit en vertrek. Do it. Het bespaart tijd en ongemak en is in sommige gevallen bescheidener en socialer dan inbreken in een goed gesprek.
Helaas is 'ghosting' of the 'Irish Goodbye' – zoals de verdwijntruc ook wel wordt genoemd – nog altijd taboe, hoewel de tactiek toch steeds iets meer aan terrein wint. De consensus lijkt inmiddels te zijn dat stilzwijgend verdwijnen alleen acceptabel is bij gelegenheden met meer dan vijftien gasten, liefst beschonken. Dat lijkt me een goede ondergrens. Die vijftien beschonken gasten zullen alsnog plezier hebben wanneer jij discreet verdwijnt, sterker nog: ze zullen het waarschijnlijk niet eens opmerken. Na je vertrek stuur je de eregast, mocht die er zijn, een persoonlijk bericht om hem of haar te bedanken. Pijnloos en oprecht.
Bij deze: weet dat ik het niet slecht bedoel als ik zomaar verdwijn na een feestelijke gebeurtenis. Weet ook dat ik het jou niet kwalijk zal nemen als je hetzelfde doet. Laten we een begin maken, de deur op een kier zetten; dat vlucht gemakkelijker. Samen kunnen we ervoor zorgen dat Marco Borsato, in een verre en minder ongemakkelijke toekomst, misschien gewoon een punt heeft.


Zaterdag 29 Augustus 2015 op 18:41  |   Geen reacties  |  
  |    |  

Beroemd op YouTube

Hela hola! Voor de dagkrant van het Lowlands Festival (a.k.a. 'Daily Paradise') schreef ik een feuilleton in drie delen. Het verhaal gaat over feestzanger Rienk Posthumus. Je kent 'm wel! Of... niet? Huh?
Lees en huiver, huil of lach. Of alles tegelijk.

***


Afbeelding: Lowlands Dagkrant 'Daily Paradise' (21 augustus 2015)


Afbeelding: Lowlands Dagkrant 'Daily Paradise' (22 augustus 2015)


Afbeelding: Lowlands Dagkrant 'Daily Paradise' (23 augustus 2015)


Vrijdag 21 Augustus 2015 op 17:02  |   Geen reacties  |  
  |    |