Modeltreinen Hemel

Komt 'ie dan he! Mijn winnende verhaal voor de Lowlands Schrijfwedstrijd 2013 zoals verschenen in nrc.next op woensdag 21 augustus 2013. De PDF van het artikel is hier te downloaden. De volledige e-bundel met de twintig beste inzendingen vind je hier. Lezen maar!

---

'Goedemiddag, bent u geopend?' Een opgewekte vrouwenstem. Ik schrik op van mijn dagelijkse dutje op de kassa. De subtotaal-knop staat in mijn wang afgedrukt en een sliertje kwijl schuilt in mijn mondhoek. Waarom heb ik de bel van de winkeldeur niet gehoord toen ze binnenkwam? Heb ik überhaupt wel een winkelbel?
Het was mijn pa, een blijmoedige man van de oude stempel, die met ons familiebedrijf begon. Ruim dertig jaar geleden opende hij de deuren van Modeltreinen Hemel, een stampvolle winkel gespecialiseerd in de verkoop van antieke modeltreinen en alle toebehoren. Althans, dat was de bedoeling. Toen eenmaal bleek dat modeltreinen bij lange na niet genoeg opleverden om van te leven, besloot mijn vader ook stofzuigers aan zijn assortiment toe te voegen.
'De treinen staan nog steeds op nummer 1 – maar we moeten realistisch zijn', had hij mij bij het avondeten plechtig medegedeeld. 'De vrouw wil ook wat.'
En wat de vrouw wilde was stofzuigen, dacht mijn vader. Dus de volgende dag stonden er twee stofzuigers in de etalage van de winkel, onhandig opgesteld tussen de modeltreinen. Logge, immense heuvels van glimmend plastic die het vredige treinlandschap ruw verstoorden. Bovenop een van de apparaten was zorgvuldig een rode strik gedrapeerd. Het was feest. Een nieuw tijdperk brak aan, voor ons en voor de zaak.
Jammer genoeg deden de stofzuigers precies wat stofzuigers horen te doen: stof verzamelen. De rode strik verloor zijn glans en de toestroom van het vrouwvolk bleef uit.
Mijn vader begreep er niets van.


Woensdag 21 Augustus 2013 op 12:54  |   Vijf reacties  |  
  |    |  

Eerste klas

Er zijn van die momenten waarop je plotseling een dieper inzicht verkrijgt in je eigen bestaan. Ik beleefde laatst zo'n moment, namelijk toen ik een oude opa hartstochtelijk aan een leeg pakje Capri-Sonne zag lurken. “Wow, hij haalt echt alles eruit wat erin zit,” dacht ik toen. Ik besloot voortaan hetzelfde te doen. Ongegeneerd, in alle situaties.
Onder dat motto zat ik onlangs urenlang zonder blikken of blozen met een tweede klas treinkaartje in een eerste klas coupé. Zomeractie van de NS. Je kon de gratis-van-2e-klas-naar-1e-klas-joker op ieder traject inzetten, dus ik koos ervoor hem te gebruiken tijdens een reisje van Maastricht naar Leeuwarden. Om het maximale eruit te halen. Ik zou terugkeren met een zo volledig mogelijk beeld van de Eerste Wereld.
Het voornaamste wat opviel toen ik de elitecoupé binnenkwam, waren de stoelen. Die hadden een andere kleur dan de gewone pauperstoelen. En ze waren ietsje breder. Even hoopte ik dat ze ook nog wendbaar waren. Dan zou ik bij de kaartjescontrole mijn stoel tergend langzaam omdraaien en met een rokerige whiskystem “well hello, I've been expecting you” tegen de conducteur mompelen.
Maar helaas. Naast de kleur en het formaat was er niets wezenlijks anders aan de stoelen in de eerste klas. Eigenlijk viel er überhaupt geen drol te beleven in die hele coupé. Je kunt er niet je haar föhnen, er zijn nauwelijks grappige gesprekken af te luisteren en er waren ook al geen masseurs en strippers. Wel kwam er na ongeveer een uur een arme student in zo'n Ghostbuster-koffiepak de ruimte binnen.
“Railcatering!” riep hij.
Opgetogen pakte ik mijn reisgenoot vast. “Ik ben benieuwd of ze hier ook andere producten aanbieden,” hijgde ik. “Biefstuk en kaviaar, enzo.”
“Koffie, thee, chocomel, fris, gevulde koeken – roept u maar!”
Tot zover niets bijzonders. Ik spitste mijn oren.
“Ik heb ook bierworstjes!” probeerde de jongen.
Worstjes. Verdomme, niets bijzonders aan. Maar toen kwam het.
“Niet? Maar mensen, kijk dan hoe lang dit bierworstje is!”
Gretig stak ik mijn hoofd in het gangpad en gluurde naar de overkant van de coupé. De jongen hield inderdaad een ongebruikelijk lange bierworst in de lucht. In de gewone wereld was ik bierworstjes van die lengte nog niet tegengekomen, zoveel was zeker. Was dit dan het echte geheim van de eerste klas? Zijn XXL-bierworstjes de voornaamste reden waarom adellieden en nouveaux riches zonder wrok het dubbele bedrag voor een treinkaartje neertellen?
Ik kon het niet geloven. Na een uur of zes (in de eerste klas heb je ook gewoon vertraging, schandalig) kwam ik aan op station Leeuwarden. Ik had alles eruit gehaald wat erin zat – en dat was kennelijk gewoon niet zoveel. Een illusie armer keerde ik huiswaarts. Voortaan leef ik het leven gewoon weer keihard to the fullest in de choas van de tweede klas. Veel gezelliger.


Vrijdag 09 Augustus 2013 op 14:00  |   Geen reacties  |  
  |    |