Bijzondere mensen

Al mijn buren zijn bijzondere mensen. Na een vijftal verhuizingen kan ik er een aardig boekje over opendoen. Het lijkt wel alsof iedere woning die ik betrek spontaan omringd wordt door mensen die op zijn best te typeren zijn als 'karakteristiek' – en op zijn slechts als 'Malle Bassie DeLuxe'.
Bij deze een selectie.
Na het verlaten van het ouderlijk nest was mijn eerstvolgende buurman geobsedeerd door tuinieren. Niet op een aandoenlijke Rob-en-Nico-achtige-manier, maar echt op ziekelijke wijze. Mijn huisgenoot betrapte hem bijvoorbeeld een keer op het handmatig sorteren van zijn gras. Dat ging zo: in het midden van de tuin stond een plastic emmertje, en daar gooide de buurman – gebukt en zwetend – een voor een de sprietjes in die blijkbaar niet aan zijn eisen voldeden. Zijn vriendin moest ook meehelpen.
Ondertussen keek de beste man met lede ogen toe hoe onze achtertuin, grenzend aan zijn perfecte gazonnetje, steeds meer begon te lijken op een woeste Thaise jungle. Op een dag kon hij zijn emoties niet meer bedwingen en kwam hij mij persoonlijk uitschelden. Om mijn tuin. Die man ging helemaal kapot van binnen omdat ik en mijn huisgenoten geen zin hadden om het gras te maaien. Dat vind ik bijzonder.
Pas jaren later begon ik een klein stukje van zijn frustratie te begrijpen. Dat was toen ik zelf, in mijn laatste studentenkamer, geconfronteerd werd met overbuurman Jackson: een bijzondere jongen die de godganse dag naar de Beste Hardstyle Ooit Gemaakt luisterde. Snoeihard en met alle ramen open. Ook droeg zijn Wifi-netwerk de naam 'Hardcore Jackson!!!1!11!!:P”.
Dat was dan wel weer aandoenlijk, ergens.
Maar mijn huidige buurman – Japie – is toch wel met stip de bijzonderste van allemaal. Hij is stokoud en zwaar slechthorend, maar wil kennelijk niets weten van de moderne hulpmiddelen die daar tegenwoordig voor bestaan. Liever heeft hij dat je gewoon heel hard in zijn rechteroor buldert, en dan schreeuwt hij vervolgens zelf ook de longen uit zijn lijf bij wijze van antwoord.
Wat Japie het liefst doet is rondscheuren in zijn 45/km-auto en wandelen met zijn hond. Driemaal daags wordt hij, niet zo snel en soepel meer in de benen, door dat veel te sterke beest langs mijn raam gesleurd. Op die momenten schreeuwt hij steeds liefkozend: “HO! HO! GODVERDOMME!”
Hij is erg gek met het beestje.
Als Japie een goede dag heeft roept hij ook wel eens andere dingen. Bijvoorbeeld de naam van het Friese wonderdrankje Beerenburg. Hoe meer hij ervan drinkt, hoe harder hij de naam gaat schreeuwen. Uit respect, vermoed ik.
Ondanks al die karakteristieke figuren heb ik eigenlijk nooit serieus overwogen me in de gespierde armen van John Williams (“Bonje met de Buren”) te storten. Ik denk namelijk altijd maar zo: misschien vinden mijn buren het ook best wel irritant dat er in augustus nog een kersthert voor mijn raam hangt, en dat mijn lach regelmatig alle proporties te buiten gaat. Misschien vinden ze mij wel, ik noem maar iets, een complete Malle Bassie DeLuxe.
Het is toch een beetje geven en nemen in Nederland.
Met zoveel bijzondere mensen.

OH IK HOUD ZO VAN CONIFEREN JIJ OOK?


Maandag 18 Februari 2013 op 18:28  |   Vier reacties  |  
  |    |  

Slang Magazine en een blije hond

Een tijdje geleden is een van mijn columns gepubliceerd in SLANG Magazine, grafisch-literair tijdschrift te Amsterdam. Vandaag viel er een exemplaar van het magazine op mijn deurmat. Het thema van het nummer is 'Eros', dus mijn column gaat over een snackmuur.

No time to explain, klik maar gewoon op 'lees meer' voor een plaatje van een blije hond!


Donderdag 14 Februari 2013 op 15:47  |   Geen reacties  |  
  |    |  

Eten voor de zwerfkat

Ze lagen languit op de vloer van de supermarkt en graaiden gretig onderin het schap met dierenvoeding. Drie meisjes van een jaar of zeven.
'Meneer, meneer!' riep de mondigste van het stel opeens naar mijn compagnon. 'Weet u wat 10% is van 19 cent?'
In haar handen hield het meisje een minuscuul pakje Euroshopper-kattenvoer. Daar had ze een sticker op geplakt die haar 10% korting gaf – over, jawel, 19 cent.
'We hebben twintig cent gevonden en nu gaan we eten kopen voor de zwerfkat,' legde het meisje uit. Het klonk urgent. De twee vriendinnetjes hadden zich inmiddels met grote ogen achter hun leider geschaard.
De situatie wierp me onmiddellijk terug naar de jaren '90, toen ik wel eens een gulden zakgeld kreeg en die dan zorgvuldig bewaarde in een plastic buis waarop je precies kon aflezen hoeveel geld je wel niet had. Soms moesten er Spice Girls-stickers gekocht worden, of zure matten in het zwembad – maar meestal keek ik alleen maar naar het geld, dat daar in die buis zo lekker concreet lag te wezen. Ik wist precies hoeveel guldens ik had. En ik voelde me vaak het rijkste kind van de wereld.
Jammer genoeg weet ik inmiddels dat het allemaal niet zo simpel is. In de grote-mensen-wereld is geld complex en allesbehalve concreet. Dagelijks worden er in het journaal geldbedragen genoemd waarvan ik me onmogelijk een voorstelling kan maken. Bedragen die waarschijnlijk ook helemaal niet bestáán, behalve dan op papier.
Als je mij nu vraagt het SNS Reaal-debacle te duiden, is het voornaamste wat ik denk dan ook: ja hallo, die bonus van Sjoerd van Keulen paste natuurlijk nooit in zo'n plastic spaarbuis. En de astronomische bedragen waarmee hij dagelijks werkte waarschijnlijk al helemaal niet. Het overzicht raakte kwijt, en daarmee ook de realiteitszin. Dat is ongetwijfeld op veel meer plekken gaande. En daar merken we nu allemaal de gevolgen van.
Die dag in de supermarkt deed mijn hart een beetje pijn van vertedering, en nostalgie. Twintig cent als schat. En dan eten kopen voor de zwerfkat. Mijn compagnon, eveneens aangedaan, graaide kordaat in zijn portemonnee, haalde er een euro uit en gaf het aan het meisje.
'Wooooow, dankuwel meneer! Echt HEEL aardig!'
Glunderend rende ze naar haar vriendinnen, die in hun enthousiasme het halve schap kattenvoer al aan het leegtrekken waren.
'Wacht, wacht – eerst rekenen hoeveel we er nu echt kunnen kopen,' hoorde ik ze opgewonden mompelen.
Kijk. Zij snappen het nog.


Woensdag 06 Februari 2013 op 16:19  |   Vier reacties  |  
  |    |