Daten voor doekoes

Mijn ouders hebben de gewoonte mij na ieder bezoek te verblijden met een variëteit aan voedsel en oud papier (lees: tijdschriften). In die laatste categorie kreeg ik dit weekend een aantal oude Volkskrant Magazines mee. Lezend in de trein kwam ik een bijzonder fenomeen tegen: Date4Cash, een datingconcept voor mensen die serieus op zoek zijn naar de liefde. Die serieuze intenties laten ze blijken door grof geld te bieden op de mensen die ze aantrekkelijk genoeg vinden om een afspraakje mee te maken. Obviously.
Er schijnen mensen te zijn die er een aardig zakcentje mee verdienen. Mikky (28) vertelt: “Na nog een teleurstellende date dacht ik: waarom zou ik er geen geld voor aannemen? Als het weer tegenvalt, houd ik er tenminste wat aan over.” Daten doe je immers niet voor je plezier, ofzo, dus dan maar voor cash.
Ik zou het niet kunnen. Niet alleen door morele bezwaren, en een gek iets dat zelfrespect heet, maar ik zou er ook gewoon niets van bakken. Jaren geleden heb ik één keer op een gratis datingsite rondgehangen. Daar maakte ik iemand wijs dat ik in het dagelijks leven ijsco's bestudeerde, en dat ik na afronding van mijn onderzoek de titel 'Master of Icecream' zou krijgen. De gesprekspartner in kwestie geloofde dat. Oprecht. Direct daarna heb ik het uiteraard volledig voor gezien gehouden met dat internetdaten. Ik was veel te druk met het uitvoeren van een eeuwigdurende, gezichtsverslindende facepalm.
Gelukkig maar, want als ik ook nog echt op date had gemoeten dan was dat ongetwijfeld verkeerd afgelopen. Mijn nerveuze gestel kan het simpelweg niet aan. Ik zeg op dat soort momenten uit het niets dingen als: “Lust je kaas?” (op lichtelijk dwingende toon) of: “Ik heb een keer een keukenkastje dichtgedaan terwijl mijn eigen hoofd ertussen zat haha deed best wel pijn.”
Niet heel poëtisch of charmant, zeg maar, en vast ook niet helemaal het soort zinsnede waar mensen geld voor willen neertellen – ook al hebben ze er kennelijk sowieso teveel van.
Slechts één keer had ik een echt geslaagde date. Die duurde pakweg 24 uur en behelsde onder andere 'Duckhunt spelen', 'buiten rondwandelen in konijnenkostuum' en 'bak ijs eten met stokjes.' Al met al een vrij onwaarschijnlijk programma, waardoor zelfs mijn random hersenkronkels opeens helemaal niet zo uit de toon vielen. Dus ik bleef, tot op de dag van vandaag, en zeker not4Cash.
Ik snap je heus wel een beetje hoor, arme Mikky. Daten is zenuwslopend en vaak tevergeefs. Maar om het dan meteen voor geld te doen is ook weer zo wat. Per definitie zwaar onromantisch, zou ik wel willen stellen. Doe het toch liever enkel en alleen in de hoop dat je misschien, ooit en op een hele goede dag, wél opeens je eega tegenkomt. Iemand met wie je vergeet dat je überhaupt op een date bent, en niet al middenin je wittebroodsweken zit.
          Dan is al het dateleed van daarvoor snel genoeg vergeten; ook zonder zak geld toe.


Maandag 21 Januari 2013 op 18:06  |   Zes reacties  |  
  |    |  

Generatie te koop

Gezien mijn bijzonder ongestructureerde leefsituatie – ik heb op dit moment geen vaste bijbaan en alleen af en toe wat freelance klusjes – kon het gebeuren dat ik laatst om 02:30 uur klaarwakker in bed zat met een koptelefoon op mijn hoofd. Muziek luisteren en naar het plafond staren. Piekeren over de toekomst. Er kwam een nummer van Queens of the Stone Age voorbij. “My generation's for sale, needs a steady job. How much have you got?” fluisterde de zanger in mijn oortjes.
Opeens was ik woest. Ik had zin om als een kneusje mijn kussen in elkaar te slaan. Want dit is preciés wat er aan de hand is: mijn generatie is te koop. 'Tegen elk aannemelijk bod,' zou er zelfs bij onze advertentie staan. Maar niemand lijkt ons te willen hebben. In de eurozone zit 24,4 procent van de jongeren onder de 25 jaar inmiddels werkloos thuis. En Nederland behoort nu misschien nog tot de beste jongetjes van de klas, maar ook hier wordt het probleem groter.
Zelf heb ik op sombere momenten het gevoel steeds tussen wal en schip te vallen. Ik heb dan wel zo'n prachtige mastertitel op zak, maar voor een baan op niveau is tegenwoordig standaard vijf jaar relevante werkervaring vereist. Tja, heb ik niet. Dan maar zoveel mogelijk ervaring opdoen met freelance klussen en vrijwilligerswerk. Liefst met bijbaantje ernaast, want ik wil zo graag in mijn eigen onderhoud voorzien. Echt.
Maar verrek, bij de Kwantum geloven ze niet dat een afgestudeerd geschiedkundige en freelance tekstschrijver werkelijk een passie heeft voor het verkopen van tapijt. Bij de supermarkt werken als je ouder bent dan 16? Ha ha, veel te duur! Op gesprek bij de belegde broodjeszaak dan maar. “Jij piept er vast tussenuit zodra er iets beters op je pad komt,” hoor ik de werkgever denken.
Goh. Weer niet aangenomen.
Het overkomt niet alleen mij. In mijn omgeving zie ik de zorgen en de frustraties, vaak slim verpakt in relativerende grapjes. “Hoe overleef jij nu dan?” - dat is waar mijn generatie over praat. Een vriendin, afgestudeerd kunsthistorica met twee masterdiploma's, vertelde mij over de werkplek die haar onlangs aangeboden was: wéér een stageplaats. Drie dagen per week werken tegen de astronomische vergoeding van 50 euro. Per maand. Leuk hoor, en we willen heus dolgraag die ervaring opdoen. Maar pas-afgestudeerden moeten ook eten.
Een startersbeurs zoals geopperd door FNV Jong zou in zo'n geval het begin van een oplossing zijn. Maar alle problemen ten spijt: jeugdwerkloosheid wordt maar liefst nul keer genoemd in het huidige regeerakkoord. Ik vind dat verontrustend. En kennelijk is ons de moed al zo ver in de schoenen gezakt dat wijzelf, op onze beurt, ook amper van ons laten horen. Waar blijven de boze punkbands, zoals in de jaren '80?
Mijn generatie is heel wat waard, dat weet ik zeker. Maar we moeten wel de kans krijgen dat ook te laten zien. Anders blijft een groot deel van ons waarschijnlijk precies wat Queens of the Stone Age-zanger Josh Homme tijdens die slapeloze nacht in mijn oor schreeuwde: we're just like diamonds – in shit.


Maandag 14 Januari 2013 op 17:31  |   Vier reacties  |  
  |    |  

Goed leven

"Eten is mijn passie," zei een dikke man op de televisie.
Wat hij eigenlijk bedoelde was: "Braadworst eten is mijn passie", want hij figureerde in een nieuwsitem over obesitas in Duitsland. Overgewicht kost onze buren zo’n 70 miljard per jaar. Het probleem werd meerdere malen treffend uitgebeeld door een rits glanzende, schermvullende braadworsten te tonen.
"Je moet niet lang leven. Je moet goed leven!" vond een worstenliefhebber bij een snackkraam.
"Ja, je leeft maar een keer!" voegde een hevig schransende man aan de discussie toe.
Plotseling moest ik denken aan mijn tijd in de bakkerij en de vette happen die ook daar vaak over de toonbank vlogen. In een van de winkels waar ik werkte, kwamen in de middagpauze veel scholieren. Die kochten steevast een frikandelbroodje.
"Heb jij geen broodbakje meegekregen van moeders?" dacht de oude taart in mij dan wel eens. In de knuistjes van de kinderen zag ik blikjes energiedrank. "En waar is je beker melk? Groene ranja dan? Is dat niet meer cool?"
In mijn tijd, en ik ben er nog helemaal niet zo lang, was dat echt anders. Mijn moeder deed altijd haar best op mijn broodbakje en ik peinsde er niet over zelf iets anders te kopen. Het was een bakje met liefde. Verse boterhammen en meestal ook wel iets lekkers, een koekje of een chocolaatje ofzo.
Geen frikandel, in elk geval.
Ik richtte mijn aandacht weer op de reportage. Inmiddels was er een interview met een medewerker van een Duits crematorium te zien; een vrij onverwachtse wending. Maar ja, die man had onlangs een oven ter grootte van een vrachtwagen aan moeten schaffen. Eentje waar ook mensen van 200 kilo in passen. Bij voorkeur verbrandde hij de extreem zwaarlijvigen op maandagochtend. Ze doen er nogal lang over, vertelde hij gortdroog, en na een weekendje koelen raken de ovens minder snel oververhit.
Fronsend keek ik de reportage uit. What has it come to? Nog even en we veranderen echt in het type mens uit de animatiefilm Wall-e: passieve hompen vet op elektrische karretjes, constant uitgerust met een milkshake of snack.
Inderdaad, Duitse worstmeneren, we leven maar een keer. En goed leven is belangrijker dan lang leven. Maar bij een goed leven hoort geen morbide obesitas en alle ellende die daarbij komt kijken, lijkt me. Bovendien: een frikandel speciaal is helemaal niet speciaal meer als je er elke dag eentje eet.
Snel, landgenoten. We moeten terug naar het broodbakje. Voor het te laat is.


Dinsdag 08 Januari 2013 op 16:37  |   Twee reacties  |  
  |    |