Dromenvanger

Dit weekend ging ik op bezoek bij mijn ouders. Ze wilden me weer graag bijvoederen, dus ik werd meteen bij binnenkomst voor een overdadig gedekte tafel neergezet. Ik kon kiezen uit verschillende lekkere, maar vrij willekeurige gerechten: er was lasagne, maar er waren ook wraps, en ook pitabroodjes, en ook stokbrood, en salades, en alle mogelijke sauzen. Maar als ik zin had in patat, kon de frituurpan ook nog best aan. Het is goed vertoeven in het ouderlijk nest.
We zaten dus lekker te tafelen toen mijn vader plots vertelde dat hij zo'n onrustige nacht had gehad. Hij had maar weinig geslapen.
“Wat hij nu toch gedroomd heeft!” riep mijn moeder.
“Een nachtmerrie?” vroeg ik bezorgd.
“Nou, ik ben er toch heel de nacht van van slag geweest,” antwoordde hij.
Ik gooide nog maar een wrap op mijn bord en bereidde me voor op een vreselijk verhaal. Iets met dood en verderf, uitgevallen tanden, opengereten puppy's, neverending midgetgolf, of Patty Brard. Minstens.
En toen kwam het.
“Ik was chauffeur van een SRV-wagen.”
Schaapachtig keek ik naar de andere kant van de tafel.
“Zo'n.. rijdende supermarkt voor bejaarden? 'De winkel aan de deur?'”
“Ja. Ik was opééns chauffeur van een SRV-wagen en dat was mijn baan. Ik had anderhalf pak bedorven melk aan boord, en ik moest met een ladder steeds bierkratten op het dak zetten.”
“Klinkt best wel leuk. Meer een droom dan een nachtmerrie.”
“Het was een nachtmerrie.”
“We waren allebei al om 07:30 op,” vulde mijn moeder aan.
Die avond sliep ik sinds tijden op mijn oude kamer, waar hier en daar nog spulletjes uit mijn jeugd rondslingeren. Boven het bed zag ik een lang vergeten dromenvanger; eentje die ik als kind ooit per se wilde hebben omdat er een houten dolfijn aan vast zat. Slechte dromen zouden verstrikt raken in het web, tijdens de nacht van de dromenvanger afglijden, en 's ochtends opdrogen in de ochtendzon.
Met een gerust hart ging ik slapen. Die verdomde SRV-wagen zou mij niet te pakken krijgen.


Zondag 22 Juli 2012 op 00:11  |   Twee reacties  |  
  |    |