Zeven minuten

Over het algemeen komen de goede dingen des levens niet in een luttele zeven minuten tot stand. Een stoofpotje is heerlijk, maar moet lang opstaan. Nieuwe vriendschappen hebben tijd nodig om te groeien. In zeven minuten kun je geen peperplant kweken, en geen wereldreis maken. Mooie, waardevolle en fijne dingen kosten, kortom, vaak wat meer tijd en moeite.

Twee dingen die wel in zeven minuten kunnen en in potentie tot de geneugten van het leven behoren: nieuw leven verwekken en, zo staat op de verpakking, een kruidcake bakken uit een zakje van Homemade. Over dat laatste wil ik het even hebben.

Gister voelde ik in de supermarkt plots de drang om eens de zorgzame, bakkende huisvrouw uit te hangen. En snel, verdorie. Gelukkig traceerde ik een cakemix waaraan je alleen water hoefde toe te voegen. En het prutje bleek nog in de magnetron te kunnen, ook. In slechts zeven minuten zou de cake klaar zijn.

Het experiment begon veelbelovend: ik mieterde de mix in een te grote ovenschaal. Voor de gelegenheid vergat ik de schaal in te vetten, en voor de gelegenheid was het ding te groot om rond te kunnen draaien in de magnetron. Geeft niks.

Likkebaardend keek ik door het ruitje van de magnetron naar mijn creatie. Al snel begon het prutje te leven; het deeg borrelde en hier en daar ontstonden er grote, drillende bulten. Onwillekeurig moest ik denken aan The Gremlins. Die scene waarin er mini-Gremlins uit de rug van een grote Gremlin komen, om precies te zijn. En hoe bang ik daarvan was geweest.

De magnetron maakte ondertussen bonkende en trillende geluiden. Mij bekroop het onbehagelijke gevoel dat ik een monster aan het creëren was. Het wezen achter het deurtje verspreidde een geur van ammoniak, shampoo en – vooruit - een vleugje kruidcake.

Ping.

Met trillende handen opende ik het deurtje, bang voor wat ik aan zou treffen. Onmiddellijk zakte het zompige geheel in elkaar. Aan de randjes was de cake hard, maar van binnen had het de textuur van zo’ n rubberen zwembadbuis om je vriendjes mee te slaan.

Ook qua presentatie viel er nog het een en ander op de cake aan te merken. 

“Krekt een dikke bolus van ‘n hynder,”  deelde mijn compagnon mij mede – vrij vertaald: “Net een hoop paardenstront.” Beteuterd aten wij. Ik dacht aan dat verhaal over die God, en hoe het zou zijn geweest als hij de aarde in zeven minuten had geschapen, in plaats van zeven dagen. 

Godzijdank is het leven geen instant kruidcake. Het kost meer moeite en in het beste geval heel veel meer tijd. Maar dan heb je, zo nu en dan, ook echt wat om van te smikkelen.

Krekt een dikke bolus van 'n hynder, no. 1


Zaterdag 23 Juni 2012 op 16:01  |   Vijf reacties  |  
  |    |