super easy

Wij westerlingen houden wel van een beetje gemak. Wie liever lui dan moe is neemt de roltrap, alleen sloebers en vrekken doen de afwas nog met de hand, een pizza is met één muisklik besteld. De keerzijde van dit alles is dat we ons ook wel eens vol overgave storten op 'gemakkelijke' uitvindingen die compleet overbodig zijn, of erger: het leven juist alleen maar moeilijker maken.

Zo heb ik laatst hartelijk gelachen om een artikel waarin Bill Bryson, een gevierd Amerikaans auteur, een beeld schetst van zijn vader die voor het eerst een elektrisch mes in gebruik neemt. Iets met een duikbril, rubberen handschoenen en flarden kalkoen die onwillekeurig door de keuken vliegen. Super easy, order it now!

Hoewel misbaksels als elektrische messen en hondenstofzuigers (een lang en obscuur Tell Sell-verhaal) ergens nog wel vermakelijk zijn, begint de gemaksmaatschappij in sommige opzichten toch echt groteske vormen aan te nemen. In Los Angeles is deze maand, zo las ik vandaag op een nieuwssite, bijvoorbeeld de eerste drive-through begrafenisonderneming ter wereld gestart.

Al sinds de jaren '70 hoefden die gekke Amerikanen hun auto niet meer uit voor een hamburger en een zak friet. Nu kunnen ze dus ook nog op hun lekkere kontjes blijven zitten terwijl ze afscheid nemen van hun dierbaren. Vanachter een autoruit. 'Adams Funeral Home', zo verklaarde de manager, 'biedt op deze manier de mogelijkheid om snel tijdens de lunchpauze de dode nog even te zien.'

Juist. Snel tijdens de lunchpauze. Eerst even patat bestellen en vervolgens vanuit de auto wat naar die dooie koekeloeren. Dag he, daag!

Begrijp me niet verkeerd – sommige dingen lijken me best leuk om doorheen te rijden. Zo lijkt het me ontzettend grappig (en handig) om eens een prestigieuze bibliotheek in te fietsen, een paar boeken op de bagagedrager te leggen en vervolgens, vrolijk rinkelend met mijn fietsbel, de zaal te verlaten. Een drive-through verjaardagsfeest zou ik eveneens met veel plezier bijwonen: iedereen op versierde fietsen en dan een beetje rondjes rijden langs de jarige. Wel even stoppen bij het bord met kaas en worst.

Maar een afscheidsplechtigheid? 'Snel tijdens de lunchpauze'? Dat maakt het leven niet gemakkelijker, maar slechts onmenselijker. Ik hoop dan ook van harte dat het de drive-through funeral net zo zal vergaan als Tell Sell's hondenstofzuiger: heel eventjes onder de aandacht, om vervolgens als een rariteit in de vergetelheid te verdwijnen.


Zaterdag 11 Februari 2012 op 23:30  |   Twee reacties  |  
  |    |