tandarts

Sinds kort weet ik dat tandartsen niet alleen veel geld en een typisch luchtje hebben, maar dat zij als beroepsgroep ook nog eens beschikken over een heuse beschermheilige: Apollonia van Alexandrië, een getergde vrouw die geleefd zou hebben rond het jaar 249. De tragiek wil dat, op een bijzonder slechte dag, alle tanden uit haar bakkes werden getrokken door een stel heidenen. Na haar overlijden werd ze heilig verklaard en in het hokje 'aanroepen bij kiespijn' geplaatst.

Dat hebben die tandartsen dus best leuk uitgezocht.

Apollonia is verder een mysterieus figuur 'over wie vrijwel alles onbekend is', zegt Wikipedia. Een beetje zoals dat ook het geval is bij de ondoorgrondelijke facturen die tandartsen hun patiënten doorgaans voorschotelen. Het mysterie rond Apollonia hebben zij goed weten te vertalen naar de opbouw van hun tarieven, dat moet je ze nageven.

Nu diende onlangs de gelegenheid zich aan om wat meer te weten te komen over die omstreden nieuwe tandartsprijzen. Ik was op controle en mijn tandarts had geconstateerd dat ik een gaatje had. Er zou een boor aan te pas moeten komen. Hard en zichtbaar geïrriteerd vroeg de beste man: “Nou, wil je ook een verdoving dan?!"

Omdat ik een vrek ben, antwoordde ik kordaat: “Nee hoor, nergens voor nodig!”

Liever even een zere bek dan een lege portemonnee, dacht ik. Ik had als kind wel vaker gaatjes gehad en toen werd er nooit over een verdoving gerept. Gewoon even de kiezen op elkaar. Doorbijten. Allemaal figuurlijk, uiteraard.

“Ik moet dat vragen, want een verdoving zit nu standaard in het pakket,” vervolgde mijn tandarts. “Voor de mensen die een verdoving nemen wordt de behandeling daardoor iets goedkoper, en voor de mensen zonder verdoving iets duurder.”

Wel potverdorie.

“Uheeah,” mompelde ik. Terwijl de tandartsassistente met een haak in mijn mond tekeer ging, kneep ik boos mijn zweterige knuistjes samen op die nare, leren tandartsstoel.

Twee weken later kwam ik terug voor het feest met de boor. Ik wilde nog steeds geen verdoving. Mijn motto had ik mismoedig veranderd in: 'Liever even een zere bek dan een dikke injectie en de rest van de dag yoghurt eten terwijl je jezelf ongemerkt onderkwijlt.'

We hadden het die dag maar gewoon weer over The Voice of Holland, de tandarts en ik. Zijn tarieven konden misschien ook maar beter in nevelen gehuld zijn – alles om dichtbij de sfeer van Apollonia en haar raadselachtige leven te blijven.


Woensdag 25 Januari 2012 op 16:24  |   Geen reacties  |  
  |    |  

de eenzame fietser

Laatst zag ik op Man Bijt Hond een mooi item over een jongeman die vastberaden was om elke plaats in Nederland, hoe groot of klein ook, te bezoeken. Met de trein reisde hij steeds weer naar een plek waar hij nog nooit geweest was, om aldaar op zijn vouwfiets de omgeving te doorkruisen. Tijdens het fietsen maakte hij aantekeningen: “Als ik een reiger zie, bijvoorbeeld.”

Man Bijt Hond filmde die dag hoe de jongen door het plaatsje 'Achterveld' fietste. Of hij een idee had waar die naam vandaan kwam? “Ik denk dat het achter een veld ligt.” Gestaag trapte hij door – misschien zou het antwoord wel om de hoek liggen.

Ik vond de jongen oprecht fantastisch. Waarom? Hij wil de dingen nog met zijn eigen ogen zien.

Opeens besefte ik me hoe lui ik, en met mij ongetwijfeld vele anderen, daarin ben geworden. Wanneer we op zoek zijn naar een goed restaurant, nemen we niet langer simpelweg de proef op de som. We zoeken recensies op internet of vragen om raad op Twitter.

Tot zover vallen en opstaan, goede en slechte ervaringen – we willen het liefst meteen beet hebben.

Een tijdje geleden betrapte ik mezelf op het volgende. Ik zat op mijn krakerige bovenverdieping en hoorde toenemend getik op het dak. Gedachteloos opende ik mijn webbrowser en surfde naar Buienradar. Ik stelde vast dat het regende.

Pas later drong de absurditeit van die handeling tot me door. Ik had best gewoon uit het raam kunnen kijken, maar om één of andere reden wendde ik me allereerst tot het internet om mijn vermoedens te bevestigen. En dan? De regen zou heus niet eerder stoppen nu ik tot in de details wist hoe de bui zich over Nederland zou gaan bewegen.

Misschien moeten we de dingen maar weer eens wat meer zelf gaan ondervinden. Of Achterveld werkelijk achter een veld ligt bleef overigens onduidelijk – ik denk dat ik er binnenkort maar eens een kijkje ga nemen.


Zondag 08 Januari 2012 op 12:35  |   Vier reacties  |  
  |    |