iemand in saoedi-arabië

Soms ben ik wel eens bang dat ik over een jaar of twintig de hoofdpersoon zal zijn in een real-life programma over verzamelwoede. Nukkig zal ik vanuit een verlepte rode stoel toekijken hoe SBS6 mij beroofd van portretten met katjes, oude globes, verscheidene indianentooien en tientallen opwindbare kippen.

Want ik heb een hekel aan weggooien en een voorkeur voor oude troep. Ik ben er oprecht van overtuigd dat die vies-groene legging met gaten 'in de toekomst heus nog wel eens van pas kan komen'. Al een jaar of vijf sleep ik een godsgruwelijk lelijk bamboe-tafeltje mee naar iedere kamer die ik bewoon; en nee, eigenlijk had dat tafeltje nooit werkelijk een functie. In mijn vorige huis stond hij op het balkon lege drankflessen te verzamelen - vandaag de dag staat het ding in de keuken, bedolven onder een stapel oud papier. Maar wegdoen? Ho maar. Wie weet dumpt er op een dag opeens iemand een in dekentjes gewikkelde baby-panda voor mijn deur. Dan kan die tafel nog wel eens verdomd goed van pas komen.

Die aversie jegens weggooien geldt ook voor mijn avondeten. Ik was dan ook mateloos gefascineerd toen ik vandaag op Nu.nl de volgende kop aantrof: 'BOETE IN SAOEDISCH RESTAURANT VOOR NIET LEEG ETEN BORD'. In eerste instantie maakte het bericht me een beetje bang. Ik stelde me voor hoe er tijdens het eten constant een schimmige Arabier in je nek hijgt, klaar om je in de hoek te zetten zodra er ook maar één kruimeltje op je bord achter dreigt te blijven.

Bovendien moest ik denken aan een tragisch voorval uit mijn kindertijd. Als kind weigerde ik lange tijd de korstjes van mijn boterhammen op te eten. Daarop besloot mijn moeder me wijs te maken dat je véél beter ging rolschaatsen wanneer je braaf je hele boterham opat. Wekenlang vrat ik korst na korst, maar mijn Fisher Prize-rolschaatsen met plastic wielen schraapten nog altijd met grote tegenzin over de stoepen. De buurtkinderen noemden me ook nog steeds 'De Bulldozer'.

Hoe dan ook, in principe gaat het daar in Saoedi-Arabië welzeker om een goed initiatief. Het restaurant wil met de boete voorkomen dat gasten meer eten bestellen dan zij werkelijk op kunnen. Zo wordt er bewuster met voedsel omgesprongen en uiteindelijk minder weggegooid.

Dat vind ik een goede zaak; verspilling van voedsel is immers hartverscheurend en immoreel. Duur ook, potdomme. Daarom stop ik overgebleven avondeten in bakjes. Die bakjes eet ik de volgende dag leeg, of ik voeder er mijn medemens mee.

Heel soms neemt mijn spaarzaamheid echter groteske vormen aan: Als er slechts een klein beetje eten over is, laat ik dat simpelweg op mijn bord wegrotten voor later op de avond - wanneer ik dan zin krijg in chips, probeer ik mezelf wijs te maken dat restjes uitgedroogde, harde spaghetti heus ook heel lekker zijn.

Ook heb ik op een goede winteravond wel eens geprobeerd een oud stuk pizza opnieuw tot leven te wekken door hem bovenop mijn gaskachel te leggen. Op dat soort minder glorieuze momenten is het toch een troostrijke gedachte dat er, ergens in het verre Saoedie-Arabië, iemand trots op je is.


Zondag 18 September 2011 op 21:35  |   Zeven reacties  |  
  |    |  

ode aan de herfst

's Avonds wandel ik over de singels waar
nu alle bomen een sjaaltje dragen -
want de herfst was er zo vroeg dit jaar

Maar zenuwachtige hondjes duiden op
vallende kastanjes
en alle sjaaltjes ten spijt, begonnen de bomen
terstond aan een vroegtijdige bevalling

Plots bleek mijn tas een knapzak
en mijn schoen een moker -
iedere kastanje in mijn hand rook naar
zondagochtend in mijn geboortedorp en
natte jassen, bovendien

Heel even leek mijn leven af te hangen
van het al dan niet in het bezit zijn van
satéprikkers;
dat is haar charme.


Dinsdag 13 September 2011 op 21:12  |   Geen reacties  |  
  |    |