blauw

Onlangs las ik in de krant dat er een nieuwe behendigheidstest voor politieagenten ingevoerd gaat worden. Een moeilijke. Agenten moeten voortaan een hindernisbaan trotseren die mij sterk deed denken aan het parcours dat hond en baasje eerder in de televisieshow Dierenmanieren moesten afleggen: óver een wiebelende plank, kronkelend dóór een nauwe buis en zigzaggend langs wat hekjes. Worden alle onderdelen succesvol afgerond dan wacht de agent aan het einde van de rit een lekkere donut en een aai over de bol van Martin Gaus.

Ik vind het een fantastisch idee, natuurlijk. Mijn vertrouwen in ons politieapparaat is namelijk ernstig geschaad na het getuigen van een aantal, hoe zal ik het eens netjes zeggen, meer flapdrolesque acties van agenten. Zo fietste ik eens nietsvermoedend door het stadscentrum toen ik opgeschrikt werd door een luid sirene-geluid. Hevig gealarmeerd, dat is immers de bedoeling, keek ik opzij. Ik constateerde dat het geluid afkomstig was van een dikke agent op een politiemotor. Hij leek geen haast te hebben, maar toch gingen alle andere verkeersdeelnemers braaf voor hem aan de kant. Tergend langzaam reed de agent met loeiende sirenes in de richting van de dichtstbijzijnde Albert Heijn, alwaar de donuts die week in de bonus waren. Ik vind dat verdacht.

Daarnaast lijken de agenten die ik heb mogen aanschouwen zich volledig te storten op precies de verkeerde, niet-alarmerende situaties. Ik denk aan die keer dat ik op straat aangesproken werd door een invalide jongeman in een scootmobiel. Hij vroeg of ik toevallig wist waar het Indisch Afhaalcentrum was. Dat wist ik niet. Terwijl ik me afvroeg wat je eigenlijk allemaal af kan halen bij zo'n Indisch Afhaalcentrum, cruisede er een politieauto voorbij. De agenten hingen nonchalant uit de raampjes.

Nu, klaarblijkelijk keek ik tijdens mijn overpeinzingen erg louche en boosaardig, want plots klonken er piepende remmen en kwam de auto rechtsomkeert richting onze crime-scene. 'Meisje van 162 centimeter op paarse stappers praat met invalide jongen in scootmobiel - mogelijk versterking vereist - over,' zal de agent in zijn walkietalkie gesproken hebben. Achterdochtig vroegen ze wat er aan het handje was. Na enig gekeuvel bleek dat ook de agenten niet wisten waar je Indiërs af kan halen. We mochten vrijuit. Verbaasd over de volstrekte nutteloosheid van hun ingreep verliet ik het plaats delict.

Maar vrees niet, vrienden, een hindernisbaan is op komst! Deze zal nu eindelijk weer stoere, rennende mannen en vrouwen van onze agenten maken. Voor al die misdrijven die telkens weer op de politieplank blijven liggen vinden we later wel een oplossing - de nieuwe agent zal zich in ieder geval wel raad weten wanneer hem de weg versperd wordt door een hekje, of erger, zo'n verdomde wipwap. Meer blauw in de speeltuin, zeg maar. Martin Gaus zal trots zijn.


Vrijdag 15 Juli 2011 op 20:57  |   Drie reacties  |  
  |    |