bakkersmeisje, episode IV

Ik zit op mijn knieën bij de puddingbroodjes en doe mijn best om niet in ze te knijpen. Niet dat ik uitgesproken haatgevoelens jegens puddingbroodjes koester, maar ik vind ze ook niet bijzonder lekker. Het lijkt me gewoon fijn om de pudding tussen mijn vingers door te persen. Een beetje zoals je vroeger klonten klei in een Playdoh-molen propte en er aan de andere kant op mysterieuze wijze slierten spaghetti ontstonden.

Door de ruiten van de koelvitrine zie ik een jongen van mijn leeftijd de winkel binnen wandelen. Ik blijf nog even gehurkt in mijn broodjesbunker zitten. Smachtend neemt de jongen al het lekkers onder de loep. Ondertussen probeer ik me de geur van Playdoh voor de geest te halen.

Ik word afgeleid doordat de jongen luid kucht. Plots bedenk ik me dat ik die middag alleen werk en dat ik dus op den duur wel achter de bunker vandaan zal moeten komen om hem te helpen. Geruisloos sta ik op.

'Hoi!' zeg ik opgewekt.

De jongen maakt een sprongetje van schrik. 'Wow, ik had je helemaal niet zien staan!' roept hij uit. Hij lacht - een oprechte, harde lach.

'Ja, dat heb ik heel vaak,' zucht ik.

De jongen lijkt eventjes verward, maar gaat daarna al snel verder met lachen. 'Dat klinkt wel een beetje zielig,' besluit hij.

Hij heeft gelijk. 'Ja, dat klinkt helemaal verkeerd. Er zijn best veel mensen op de hoogte van mijn bestaan. Ik bedoel eigenlijk meer dat ik heel.. lichtvoetig ben. Ja, lichtvoetig klinkt beter.'

Tevreden reorganiseer ik een paar croissantjes tot een mooie, rechte stapel. 'Lichtvoetig' is een heel mooi woord, vind ik.

De jongen giert het inmiddels uit. Maar mij is het ernst.

'Luister, het is een heel vervelende eigenschap, hoor. Ik laat heel vaak mensen schrikken door er opeens te zijn.' Om mijn punt te benadrukken voeg ik een mysterieus handgebaar toe. Ik wacht tot de jongen klaar is met lachen.

'Lichtvoetig, zegt ze! Fantastisch!' piept hij. Ik ben bang dat hij erin zal stikken. Daarom besluit ik snel over te gaan op de normale gang van zaken.

'Maargoed, kan ik je helpen?'

De mensen willen brood, geen mooie woorden.

Hij wil een halfje casino-wit en een croissant. Ik verpak een halfje casino-wit en een croissant. Hij wil anders niets en hij wil er ook geen tasje bij. Daar ben ik blij om. Jegens tasjes koester ik, in tegenstelling tot puddingbroodjes, wel degelijk diepe haatgevoelens.

De jongen bedankt me, voor het brood en voor het gesprek. Ik keer geruisloos terug naar mijn bunker. Ik ruik aan de puddingbroodjes en denk aan Playdoh. Als er aan het einde van de dag nog een broodje over is, zal ik erin knijpen, besluit ik.


Zondag 26 Juni 2011 op 12:42  |   Geen reacties  |  
  |    |  

soulmate

Kijk, daar is de man met de Aldi-tas,
schimmeljas en witte sportschoenen;
Hij buigt zich elke dag opnieuw over
stapels papieren,
eindeloze teleurstellingen en
bergen bananenschillen.

Hij zucht en steunt,
kermt en spuwt -
'Echte vrienden bestaan niet!'
piepen zijn stinkschoenen bij elke stap
die hij zet naar niets in het bijzonder of
bijzonder in het niets.


Maandag 13 Juni 2011 op 21:24  |   Twee reacties  |  
  |    |  

boemel

Donderdagochtend, 10:03 uur. Het is druk op station Kampen, maar dat geeft niets. Het ritje naar Zwolle duurt toch slechts een minuut of negen en heeft daardoor meer het karakter van een kermisattractie dan van een reis - maar dan zonder gordels en mét een overschot aan instabiele bejaarden. Toch voel ik me altijd veilig in het Kamper treintje. Het gevaarte heeft sinds 1900 slechts drie keer hetzelfde ongeluk gehad, namelijk: domweg verder tjoeken terwijl het spoor al ten einde is. Zo door een stootblok en een muurtje heen. Hartstikke leuk.

Een ouder echtpaar vraagt zich af of ze zich wel in de goede klasse bevinden. Ik vertel ze en passant dat ze zich zojuist in de eerste klas gezeteld hebben. Want voorin de boemel, zoals de inheemse bevolking de trein liefkozend noemt, staat een handjevol groene stoelen. Dat zijn dus de elite-stoelen. De stoelen voor de gewone burger zijn blauw. Een wezenlijk verschil - met name van kleur.

Vanuit mijn blauwe stoel bekijk ik voor de zoveelste keer de indoctrinerende, chauvinistische treinkunst op de muren. Ik word aangestaard door een immense foto van een lachende man in een rolstoel, met daarnaast het citaat: 'Ik ben lang weg geweest, maar Kampen is prachtig.'

'Prachtig', denk ik. Verdorie, het werkt nog ook.

Plots gaat de deur naast de propaganda-foto open en komen er gehaast wat conducteurs de coupé binnen. Drie, om precies te zijn. Nu, de Kamper boemel bestaat doorgaans uit slechts één treinstel. Je zou zeggen dat één conducteur in zo'n geval meer dan genoeg is. Maar nee hoor, drie mannen met petten. Ze hebben natuurlijk ook maar negen schrale minuten om de hele klus te klaren.

Vlak voor de aankomst in Zwolle wordt mijn vervoersbewijs gecontroleerd. De conducteurs zijn zichtbaar opgelucht. Terwijl ik uitstap hoor ik een vrouwenstem iets omroepen over een vertraging en mannen in gele vesten. Omdat ik altijd het naadje van de kous wil weten, kan ik het niet laten enkele uren later de NS-site te raadplegen.

'Er rijden geen treinen tussen Kampen en Zwolle wegens een aangereden viaduct', kopt de site. Ik schrik. Een vierde ongeluk voor de boemel? Een zwaar gehavend, suïcidaal viaduct dat zichzelf als genadeslag voor mijn treintje trachtte te werpen?

Alleen in Kampen, mensen, alleen in Kampen. Prachtig.


Vrijdag 10 Juni 2011 op 10:51  |   Geen reacties  |  
  |    |  

intens zwart

'Nou meid, ik zou echt niet lichter gaan, hoor.' Ik bevond mij in een aftandse B-drogisterij en keek naar een rek met haarverf. Naast mij stond een jongen met een leren broek en kaarsrechte, zwarte haren. Zijn middenscheiding was ontzagwekkend, evenals zijn uitgroei. Op de mouwen van zijn jasje bevonden zich ijzeren staken.

Ik lachte wat ongemakkelijk. 'Oh, maar iets lichter leek me juist wel eens leuk. Eigenlijk.' De jongen liet een bevallig zuchtje horen en rolde met zijn ogen. Voorzichtig zette ik het pakje dat ik in mijn hand had terug in het rek.

'Ja, ik heb dus een jaar make-up en verzorging gestudeerd. En als ik jouw hoofd zo zie, tja, dan vind ik dat je gewoon weer voor zwart moet gaan.' Ik vertelde hem dat ik mijn haar überhaupt nooit zwart verf, maar altijd donkerbruin.

'Zonde, zonde', mompelde hij.

Ik had te maken met een extremistische beauty-gothic, dat was duidelijk. Een discussie zou zinloos zijn.

'Oke. Bedankt voor het advies.' Wat mij betreft was het gesprek afgelopen, maar al snel stak mijn nieuwe vriend opnieuw genadeloos van wal.

'Ik heb net een maand in het ziekenhuis gelegen en dan laten ze je er gewoon zo bij liggen - met die uitgroei.' Hij wees naar zijn scheiding. 'Ik schaamde me dóód.'

Opeens had ik met hem te doen. Ik verzekerde hem dat het wel meeviel met zijn uitgroei. Heus. Toch kon ik het niet helpen nog eens angstig naar zijn onberispelijke middenscheiding te kijken - zou hij 's ochtends een liniaal gebruiken om zijn haren zo precies in twee helften te verdelen? Misschien zelfs een waterpas en een pincet?

Ondertussen bestudeerde beauty-goth twee pakjes verf; 'zwart'  en 'intens zwart'.  Een moeilijke keuze, natuurlijk. Uiteindelijk begaf hij zich met 'intens zwart' naar de kassa. Tot mijn grote verbazing, echter, stond hij nog geen minuut later weer aan mijn zijde - dit keer vergezeld door een ultraverzorgd, blond verkoopmeisje.

'Heb je ook iets dat tussen, zeg maar, donkerbruin en écht zwart in zit?' vroeg de jongen.

Wat mij betreft had het meisje best gewoon met 'ja' of 'nee' mogen antwoorden, maar in plaats daarvan begon ze een compleet onsamenhangende uiteenzetting over verschillende haartypes en het weer. Ik luisterde met een half oor en vroeg me af waarom goth-boy nu plots zijn extremisme had laten varen. Overwoog hij serieus zijn middenscheiding een meer genuanceerd kleurtje te geven?

Na enige tijd viel de jongen het verkoopmeisje bruut in de rede: 'Oh, het is trouwens niet voor mij hoor, maar voor háár.' Hij wees mijn kant op en liep vervolgens zelf de winkel uit.

Verbouwereerd luisterde ik naar de rest van het verhaal. 'Ik kijk nog even verder', mompelde ik uiteindelijk. Onverrichterzake keerde ik huiswaarts, bang om opnieuw aan beauty-goth  en zijn intense middenscheiding ten prooi te vallen.


Donderdag 02 Juni 2011 op 19:13  |   Geen reacties  |  
  |    |