niet dyslectisch

Afgelopen zondagavond belde ik de vrouw die mij gebaard heeft. Het was al vrij laat, maar ik moest haar dringend iets mededelen. 'Hoi Nicole?' Ze klonk ongerust. 'Moeder, ik heb heugelijk nieuws', begon ik. Onmiddellijk hing ze op. Beteuterd keek ik naar mijn telefoon.

Niet dat het me nog verbaasde, hoor - die hele zondagavond was toch al een aaneenschakeling van vreemde gebeurtenissen. Ik was naar de prijsuitreiking van Write Now geweest; een schrijfwedstrijd waar ik heel stiekem aan had meegedaan. Ik had de hoop op een prijs al enige tijd laten varen. De uitverkoren verhalen in andere provincies waren stuk voor stuk literaire hoogstandjes met prachtige beschrijvingen en metaforen, wist ik - in geen geval gingen die verhalen over een afdruiprek, of een kaassoufflé. Ook de term 'brullende neger' was ik nog niet tussen de winnende inzendingen tegengekomen. Ik maakte geen schijn van kans.

Of toch?

Toch.

'De derde prijs gaat naar Nicole van den Berg met de tekst Dyslectisch!' Hoorde ik daar mijn naam? Jullie moeten weten dat ik nooit een tekst heb geschreven met die titel - ik peins er zelfs niet over. Compleet verbouwereerd schuifelde ik richting het podium. Was er een fout gemaakt en stond ik op het punt andermans prijs in ontvangst te nemen? Of had ik het verkeerd verstaan, en was die term misschien onderdeel van het juryrapport? Zoiets als: 'Nou, die Nicole, die is dus niét dyslectisch. Gefeliciteerd.'

Ik schudde de handen van de presentator en de juryvoorzitter. Laatstgenoemde wilde ook nog zoenen. Drie. Ik dacht aan de hoeveelheid bier die ik de voorgaande avond naar binnen had gegoten en vroeg me af of ik mijn tanden eigenlijk al gepoetst had. Iemand vroeg of ik blij was. 'Doodsbang', antwoordde ik. Eerlijkheid duurt het langst, zeggen ze. Ik mocht op een wit krukje gaan zitten. Nadenken over wat ik gedaan had.

Na het ceremoniële gebeuren besloot ik maar eens aan de jury te vertellen dat ik helemaal geen tekst met de titel 'Dyslectisch' ingestuurd had. Zwetend begon de voorzitter in zijn boekje met winnende teksten te bladeren. En potverdorie, daar stonden toch echt míjn verhalen afgedrukt, in volle banale glorie. Met als overkoepelende titel dus het volstrekt willekeurige woord 'Dyslectisch'; niemand kon verklaren hoe dat zo gekomen was. Nou ja, vooruit dan.

Ik belde mijn moeder opnieuw. Ze zei dat er iets mis was gegaan met haar telefoon, wat heel aannemelijk is aangezien ze sinds kort een mobiel met touchscreen bezit. Ophangen met je hoofd wordt dan opeens wel erg makkelijk. Trots vertelde ik over mijn prijs. Nee, ik was niet zwanger. Dat zou minder heugelijk nieuws zijn, niet?  'Je vader pakt meteen een plak cake met slagroom', vertelde ze. Ik was blij.


Woensdag 04 Mei 2011 op 18:36  |   Vier reacties  |  
  |    |