bakkersmeisje, episode I

Al geruime tijd spendeer ik mijn zaterdagen in een bakkerij. En al geruime tijd heb ik een heel verwarrende haat/liefde-verhouding met mijn werkzaamheden als bakkersmeisje. Op zaterdag opstaan om half zes 's ochtends is natuurlijk ronduit mensonterend, daar hoef ik verder niet over uit te weiden. Maar vreemd genoeg heeft het tegelijkertijd ook iets romantisch om bij het krieken van de dag een ruimte binnen te wandelen die ruikt naar versgebakken brood en croissanten en al wat niet meer.

Bovendien kan ik vervolgens lekker rustig wakker worden in die heerlijke geur, want het eerste uur van mijn werkdag besteed ik aan de volgende, zeer belangrijke taak: Het aanraken van elk product dat die dag verkocht gaat worden. Om ze op de juiste plek in de winkel uit te stallen, uiteraard. Maar ergens diep van binnen vindt een sadistische versie van mijzelf het toch ook grappig dat elke klant die dag brood in zijn mond stopt waar ik met mijn knuistjes aan heb gezeten. Zeker bij de onvriendelijke klanten biedt deze gedachte troost, hoewel mijn knuistjes natuurlijk niet eens écht vies zijn. Gewoon gemiddeld vies, gok ik, want knuistjes zijn nu eenmaal nooit brandschoon. Daar ben ik heel blij om, en ik zal hieronder uitleggen waarom.

Enkele maanden geleden kreeg ik het aan de stok met een jongeman die heel erg boos werd omdat ik hem welgeteld één saucijzenbroodje te weinig had meegegeven. Hij stormde de winkel in en begon tegen me te schreeuwen dat ik wel echt oerdom was. Juist, dat alles om één saucijzenbroodje. Eventjes had ik de neiging om mijn neus te snuiten in dat missende broodje, en het vervolgens aan hem te overhandigen. Helaas verkopen wij onze saucijzenbroodjes warm, en ik had geen trek in een verschroeide neus.

Jullie begrijpen dat de tragiek van dit alles mij zwaar viel. Lieve Heer, waarom juist nú een warm saucijsje?! Waarom niet gewoon een normaal, zijdezacht bolletje?

Maar nu komt het: Opeens bedacht ik mij dat ik het broodje in kwestie ongetwijfeld al een aantal keer had aangeraakt. Misschien zelfs ook wel een keer nadat ik mijn vingers uitgebreid had afgelikt tijdens het eten van een kletsvet kaasbroodje. Deze gedachte stelde me gerust. Bedeesd pakte ik het missende saucijzenbroodje alsnog in, en wenste ik de schreeuwlelijk met een zalvende stem voor de tweede keer een fijn weekend. Verrek, ik wierp de beste man zelfs nog een weeïg glimlachje toe. Nog altijd boos graaide hij het zakje uit mijn handen en verliet met grote, lachwekkende passen de winkel. 'Ha ha. Ha ha. Ha ha ha,' dacht ik. Maar ik ben heel professioneel, verder, dus al snel hervatte ik mijn gebruikelijke bakkersmeisjes-bezigheden. Voor de zoveelste keer vulde ik de winkel met een vrolijk: "Welke geluksvogel was er dan aan de beurt? U, mevrouw?", mijn oh zo geliefde knuistjes gereed om de volgende bestelling in te pakken. Ha ha. Ha ha ha.


Vrijdag 24 September 2010 op 18:03  |   Twee reacties  |  
  |    |  

brief aan de milieudienst

Beste Milieudienst,

Onlangs hebben jullie mijn vouwfiets gestolen. Ik had hem netjes geparkeerd tegen de muur náást de fietsenstalling bij het station, want de stalling in kwestie was op dat moment in verbouwing. Het gebied was zelfs afgezet met hekken en dikke, boos kijkende mannen.

Welnu, ik begrijp dat het plaatsen van fietsen buiten de stalling een wandaad is die streng, zeer streng bestraft moet worden. En ik geef toe dat mijn vouwfiets daar, tegen die muur, vreselijk verkeerd geparkeerd stond en ongetwijfeld veel overlast veroorzaakt heeft. Toch vind ik het niet geheel rechtvaardig dat jullie mijn ijzeren ros hebben meegenomen op een moment dat het niet mogelijk was gebruik te maken van de stalling.

Daarom ben ik vorige week naar jullie fietsenkerkhof aan de Travertijnstraat gegaan om mijn ongenoegen te uiten. Ik moest een beetje huilen toen ik mijn dierbare vouwfietsje terug zag op een troosteloos parkeerterrein zo'n eind buiten de stad. De tranen mochten echter niet baten: er werd mij verteld dat ik de fiets alleen mee mocht nemen tegen een vergoeding van 25 euro. Begrijpelijk, er komt natuurlijk heel wat mankracht kijken bij het stelen van fietsen. Die mensen moeten toch ergens van betaald worden.

Verslagen ben ik weer naar huis gegaan. Lopend. Want mijn vouwfiets is helemaal geen 25 euro waard, hoor. Hij is gewoon zo leuk en rood, en we hebben samen zoveel meegemaakt. Daarom wil ik hierbij nog één poging wagen: beste meneer Milieudienst, mag ik alstublieft mijn vouwfiets terug?

Groetjes!

P.S. Ik scheid altijd mijn afval en zet het oud papier echt heel netjes verpakt aan de weg.


Woensdag 22 September 2010 op 18:25  |   Drie reacties  |  
  |    |  

aap met een hoedje

Vandaag ging ik een eindje wandelen. Dat doe ik bijna elke dag, maar deze keer gebeurde er iets bijzonders. Ik kijk altijd stiekem bij de huizen die ik passeer naar binnen, dat mag iedereen best weten. En daar ben ik blij om, want achter de ramen van een mooi herenhuis zag ik een aap met een hoedje. Het was overigens een pluche-aap, geen echte. Anders zou het vooral een hele zielige aap zijn. Zo'n aap die je tijdens de reclameblokken van Animal Planet ziet in filmpjes over dierenleed en het verschil dat jij kan maken. Filmpjes waaraan je een schuldgevoel overhoudt, omdat een verwaarloosde labrador-pup in een kooitje je wel aan het janken maakt en die overstroming in Pakistan niet.

(En omdat je uiteindelijk zelfs voor de verwaarloosde pup geen paar euro per maand over hebt.)

Hoe dan ook, terug naar de essentie: de aap met het hoedje. Aanvankelijk raakte ik een beetje in de war door zijn aanwezigheid en de manier waarop zijn kraaloogjes me doortastend aan leken te kijken. Waarom, wáárom zou iemand in godsnaam een aap met een hoedje in zo'n decadente vensterbank zetten? Ik keek nog eens diep in de oogjes, en opeens begreep ik het. Een aap met een hoedje is gewoon leuk. Na vier jaren wetenschappelijk onderwijs was ook mijn hoofd doordrongen van de veronderstelling dat 'gewoon leuk' niet telt als beweegreden, maar de aap deed me beseffen dat dat onzin is. Gewoon leuk is gewoon leuk, en daarmee basta. Wanneer mij gevraagd wordt waarom ik nou eigenlijk een blog begonnen ben over aapjes en wandelingen, zal ik voortaan dan ook met gepaste trots antwoorden: 'Dat is gewoon leuk'.

Bedankt, aap. En welkom, allen!


Donderdag 09 September 2010 op 13:11  |   Drie reacties  |  
  |    |